مهر رخشا نکوترین چهرست

                                          شب یلدا تولد مهرست

این همایون شب خیال انگیز

                                         هست در آخرین شب پاییز

لفظ یلدا اگرچه سریانیست

                                         شب مهرآفرین ایرانیست

****جشن باستانی یلداشب ایران زمین مبارک***

ناصر عبداللهی در کماست . لطفا دعا کنید ! بخواهیم تا بماند پزشک برای او موسیقی و صدای خودش را تجویز کرده است . او عشق است را گوش می دهد . شنبه 4 آذر 1385 ناصر عبداللهی  به بیمارستان شهیدهاشمی نژاد تهران منتقل شد . شاید اگر ناصر بداند وقت رفتن مادرش چقدر در پی آمبولانس حامل او دویده است ، برای بهتر شدن بیشتر عجله کند  چهارشنبه 15 آذر 1385   خبرنگار:  کجایی ؟خوابی یا بیدار؟ ناصریا کوچید! وای برما چهارشنبه۲۹آذر۱۳۸۵ خورشید و میبردن ... رفتنش ناباورانه نگاهمان را به افق دوخت اما طنین صدای مردانه اش  هرزمان که شنیده شود  برجان نامردانی که سرش را هوایی حوا نامیدند  تا به شوق دیدارش پشت پا به رسم بیرسمان روزگارش بزند وبرود... دلهره می افکند. یادروز یکمین از ۳۶۵ روز پروازش را بسوگ مینشینم. بیادش شمعی روشن خواهم کرد. بپاسش صدایش را ماندگارترین خواهم نامید... تیترها: سیاورشان) (عکس:مهدیسما)

چهار شمع روشن به آرامی با هم درددل میکردند .
شمع اول  : من آرامش هستم . آدمی مرا گم کرده.خاموشیم آرزوست.
شمع دوم : من ایمان هستم .. دیگه جایی در دل آدمی ندارم.خاموشیم آرزوست.

شمع سوم: من عشق هستم ...آدمی فراموش کرده که عشق از همه کس به آنها نزدیکتر است.خاموشیم آرزوست.
کودکی وارد اتاق شد و سه شمع  را خاموش شده دید.
چرا شعله تان خاموش شد و نورتان از بین رفت؟ مگر نه اینکه باید تا ابد روشن بمانید و همه جا را نورانی کنید؟
شمع چهارم گفت :

تا وقتی که من  وجود دارم میتوانم آن سه شمع را روشن کنم و می توانم تا ابد آنها را روشن نگاهدارم! من امید هستم .
کودک با اشتیاق و شتاب فراوانی شمع روشن را به دست گرفت و با شعله اش سه شمع خاموش شده را دوباره روشن کرد.

پ.ن:

کودکی سرشار از امید است...

کودکیم آرزوست.

 دلم تنگه برای گریه کردن- کجاست مادر کجاست گهواره من؟؟؟

همون گهواره ای که خاطرم نیست
همون امنیت حقیقی و راست
                                                     همونجایی که شاهزاده قصه
                                                     همیشه دختر فقیرو می‏خواست
همون شهری که قد خود من بود
از این دنیا ولی خیلی بزرگتر
                                                     نه ترس سایه بود نه وحشت باد
                                                     نه من گم می‏شدم نه یک کبوتر

نگو بزرگ شدم نگو که تلخه
نگو گریه دیگه به من نمیاد
                                                 بیا منو ببر نوازشم کن
                                                      دلم آغوش بی‏دغدغه می‏خواد
تو این بستر پاییزی مسموم
که هر چی نفس سبزه بریده
                                                      نمی‏دونه کسی چه سخته موندن
                                                      مثه برگ روی شاخه ی تکیده

ببین شکوفه دلبستگی‏هام
چقدر آسون تو ذهن باد می‏میره
                                                     کجاست اون دست نورانی و معجز
                                                     بگو بیاد و دستمو بگیره

کجاست مریم ناجی  مریم پاک
چرا به یاد این شکسته تن نیست
                                                     تو رگبار هراس و بی‏پناهی
                                                     چرا دامن سبزش چتر من نیست

دلم تنگه برای گریه کردن
کجاست مادر کجاست گهواره من

عوض شدنشو به چشم میدیدم.

بهتره بگم از بین رفتنشو...

ازون آدمای باحال امروزی بود.با مرام با معرفت.عشقش این بود که خانواده دور هم جمع بشن -نهاری با هم بخورن و شبنشینی کنند...

ورزشکاربودوخلاصه یه جوون امروزی که البته با جوونای امروزی کلی فرق داشت.

یه روز خبر آوردند که فحش میده! کتک کاری میکنه و قمه قداره میکشه!!فلانی؟؟مگه میشه اونو این حرفا؟!

گفتند: معتاد شده.ازین صنعتیا!

گفتم: محاله اون ورزشکاره حتما براش حرف دراوردن

گفتند: اتفاقا همین جور آدمارو باید اینکاره کرد!!! آدمای با احساس-ورزشکار و خانواده دوست.

گفتم: حالا صنعتی چی هست؟

گفتند: همینایی که با یکی دوبار استفاده یا مهمون اون دنیایی یا به ظاهر تو این دنیاو تو عالم هپروت

گفتم: شنیدم. این قرصاست دیگه اکس؟اکستازی؟

گفتند: قرص دیگه قدیمی شده حالا برو تو مایه های شیشه . آیس و کریستال!

گفتم: یعنی چی؟شیشه میکشن؟(این مهتابیارو دیدی وقتی میشکنن یه گردی توشه؟فکر کردم اونو میگن!)

گفتند: آره از طلا گرونتره. بزنی رفتی خود فضا...تمرکزت ۱۰۰۰تا -شب امتحان که هیچ بگو تمام شبای امتحان تا صبح بیداری. اصلا تا هر وقت که دلت خواست بیداری ۱۰۰ ساعت   دویستا.....

گفتم: مگه میشه؟آدم میمیره که اینجوری !

گفتند: ای بابا اینهمه آدم تو هم یکیش .تازه....مگه نمی خواستی لاغر شی؟بیا ایکی ثانیه- ظرف دو هفته میشی باربی...

حالا مدتهاست از اون روز میگذره...

رو میکنم به آیینه

من جای آیینه میشکنم

رو به خودم داد میزنم

این آیینست؟

 یا که منم...........